سلام...

حال ما خوب است،ملالی نیست جز گم شدن خیالی گاه بی گاه که مردم این شهر آن را  شادمانی بی سبب می نامند!

خواستم پرواز کنم ولی پرنده نبودم،من حتی بادبادک هم نبودم که باد من رو تکونی بده،حتی موشک کاغذی دست بچه ها هم نیستم...

شرمنده! هیچ جایی هم بلند تر از پشت بوم خونمون پیدا نکردم.

الآن که می نویسم 18قسمت از این نمایشنامه گذشته؛نمایشنامه ای که    نمی دونم تراژدیِِ،کمدی،...یا هر چیزی که اسمش رو می ذارید.

نمایشنامه ای که از وقتی چشم باز کردم بهم یاد دادند که زندگی صداش کنم.

گاهی وقت ها فکر می کنم عجب واژه ی مسخره ایه!کلمه ای که همه ی مردم حتی من و شما هر کاری می کنیم که بهترینش رو داشته باشیم و دست به هر کاری می زنیم...ولی اعتراف می کنم همین زندگی بود که یه دنیا یی رو به من داد که همه ی اطراف رو یه جور دیگه نگاه می کنم...همین معلم بود که بهم یاد داد چه جوری واژه ها رو کنار هم بچینم که همین مردم به عنوان شعر بخونن!

18 سال از زندگیم گذشت و نمی دونم چه قدر ازش مونده...

اگر هم الآن می بینید که همچین صفحه ای درست کردم که حرفام بزنم...

امیدوارم که حداقل ارزش یک بار خوندن رو داشته باشد.

همین هفته ی پیش بود عزیزی پرسید دنیای تو کجاست؟!شاید همه ی دنیای من همین یه صفحه باشه،شاید!

در آخر...خدایا!هر آنچه که صلاحمان است را راهش را روشن کن،آمین...!

كـاش در ظلمـت شــبگاه چو ماهي باشيم            بر دل  خســتــه دلان  آتـش  آهـــي با شيــم

كاش در سايه ي اين گمرهي و بي خبري            در   دل  گمـشــدگان وادي و راهي با شيــم

يا  كه در قلب پر از ناله ي افســرده دلان            شور و ماهور و همايون و سه گاهي باشيـم

از همه سـيـم و زر و جـاه و جلال دنـيــا             قانع و شــاد به يك دانه ي كاهــــي  با شـيم

ور نه بر نغمه ي بيگانه ي هر گمشده اي            مـنــزل و خــانه و درگاه و پنــاهي  با شـيم

كاش روزي برسد تا بر سر جيوه ي عشق           بر كـــدر ها ي ســـيه آينـــه خواهي با شيم

                                                                        محمد امین چیت گران